Ελληνική λογοτεχνία

Θρονιασμένη στην πολυθρόνα της, έσερνε το βλέμμα της διερευνητικά και επίμονα από τον έναν στον άλλον με ύφος ανερμήνευτο. Το σκηνικό δεν άλλαξε και στα επόμενα λεπτά, θαρρείς και είχε κολλήσει η εικόνα σε ταινία κινηματογράφου και σε λίγο θα έπεφτε η ταμπέλα: «ΜΑΣ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ». Ακούγονταν μόνο τα δάχτυλά της να χτυπούν το ένα μετά το άλλο το μπράτσο της πολυθρόνας. Οι επισκέπτες αναδεύτηκαν στις καρέκλες τους αμήχανα. Κοίταξε ο ένας τον άλλον. Έπειτα από λίγο, επιτέλους, εκείνη άνοιξε το στόμα της: «Θα μου πείτε γιατί τόσο ενδιαφέρον για τον Μενέλαο; Ποια είναι η γυναίκα που τον αναζητά, αν υπάρχει βέβαια πραγματικά, και τι σχέση έχετε εσείς; Θέλω την αλήθεια, παρακαλώ, για να έχουμε από δω και πέρα τουλάχιστον μια ειλικρινή συνομιλία». Ψυχρολουσία. Οι ρόλοι ξαφνικά είχαν αλλάξει. Η Σοφία τους είχε στριμώξει. Ένα μυθιστόρημα που μας ταξιδεύει στην Κωνσταντινούπολη και στη Λήμνο της δεκαετίας του ’80, στο Αϊδίνι του ’22. Ένα εύρημα ωθεί τον Τούρκο γιατρό Τζεμάλ Γκιοκτσέν ..

Χανιά, σήμερα Στην Ιερά Μονή της Παναγιάς Ακρωτηριανής ο συντηρητής έργων τέχνης Σταύρος Βεγράκης ανακαλύπτει μια αριστουργηματική και συνάμα «βλάσφημη» εικόνα, που κανείς δεν θα περίμενε να βρίσκεται σ’ ένα μοναστήρι. Ποιος είναι, άραγε, ο άγνωστος δημιουργός της, του οποίου την τέχνη χαρακτηρίζει ένας γνήσιος και απαράμιλλος ρεαλισμός, και κυρίως πώς έφτασε να ακολουθήσει μια τόσο τολμηρή τεχνική στις αγιογραφίες του; Σε ένα ταξίδι του στη Σμύρνη ο Βεγράκης θα βρει την άκρη της ιστορίας σε ένα εντελώς απρόσμενο μέρος. Επιστρέφοντας στα Χανιά, θα του αποκαλυφθεί μια τραγική ιστορία, βαθιά θαμμένη στη μνήμη της πόλης. Χανιά, 1900-1922 Μια μάνα ψαλιδίζει με άκαρδο πείσμα τις φτερούγες που πάνε να φυτρώσουν στις πλάτες του παιδιού της. Ξεφεύγοντας για λίγο από το υγρό υπόγειο, τη φυλακή του, ο Ιωάννης, ένας «ατελής» άνθρωπος, πασχίζει να φτάσει στην τελειότητα. Ο νεαρός ζωγράφος τολμά το αδιανόητο, αδιαφορώντας για το τίμημα. Βλασφημία ή ωδή στον έρωτα είναι η δημιουργία του; Ποιος, όμω..

«Αυτή τη φορά ο Μεγαλέξανδρος ξεκίνησε από τον Νείλο. Η δύναμή του ήταν το έργο, το βασίλειό του ήταν το πνεύμα, η ομορφιά του ήταν η τέχνη». Ο Αλέξανδρος Ιόλας ήταν μια πολυσύνθετη προσωπικότητα που δεν χωρούσε σε κουτάκια. Διέθετε εξαιρετική ευστροφία που τον οδηγούσε πάντα με επιτυχία στο επόμενο στάδιο. Μέχρι το 1976, τήρησε πιστά την εντολή «Αύξου αεί», που του έδωσε ο πνευματικός του πατέρας, Άγγελος Σικελιανός. Στην τελευταία φάση όμως, η πυξίδα του έχασε τον αληθή Βορρά. Αποφάσισε να εγκαταλείψει την Καλυψώ, αρνούμενος το δώρο της αθανασίας που του προσέφερε και επέλεξε την επιστροφή στην Ιθάκη, που δεν του δώριζε παρά έναν «εσφαλμένο και απατηλό προορισμό». Έτσι, ο άσωτος υιός, ο επαναστάτης, επέστρεψε στην Ελλάδα, μία χώρα που έμελλε να γίνει για εκείνον ο τόπος της αυτοεκπληρούμενης προφητείας του. Λόγια και μαρτυρίες χωρίς ντοκουμέντα, κοσμούν συχνά, ακόμα και σήμερα, διάφορα έντυπα, ενώ ανυπόστατοι ισχυρισμοί αναπαράγονται ανεξέλεγκτα και με μεγάλη ευκολία, συντηρώντας ..

Ανατολή το όνομά μου, γεμάτο ζωή και φως. Μαλλιά σαν ηλιαχτίδες, μάτια τρομαγμένα κοιτάζουν το χθες. Φόβοι σαλεύουν το μυαλό. Κουκούλι τυλιγμένο το εγώ μου, κρύβεται στα έγκατα της ψυχής μου. Μοίρα μέσα από θάνατο και γέννα. Αγάπες και λάθη που εκδικούνται. Ντυμένη φλόγα και μετάξι παίρνω τη δερμάτινη βαρκούλα και ταξιδεύω ως τη Θράκη. Στο παλιό αρχοντικό περιμένουν η Ευδοκία, η Σμαρώ και η Σουλτάνα. Δύσκολο το αντάμωμα, μεταξοσκώληκες ανάμεσά μας... Αργά αργά τυλίγουν στο νήμα τους ιστορίες, σκάνδαλα, μίση και προσδοκίες. Αράζω τη βαρκούλα στην αγκαλιά του Ρήγα. Κάνει ζωγραφιά το ξεχασμένο μυστικό μου. Γράφω στην άμμο... Είναι ζωές που δεν φτάνουν για εσένα. Δίπλα στο κύμα ρουφάω τον έρωτα μέσα από τα μάτια του. Κόκκινο κρασί τα φιλιά του. Μεθύσι το πάθος του. Δένω τα χέρια μου στα δικά του και προχωρώ. Αριθμός σελίδων 396...